Sofietje - Stoppen met roken dagboek

op kousevoetjes kom ik hier verslag uitbrengen..
ben terug aan het niet-roken, wat best wel een pluim is voor mij.
tis zo stom dat ik terug gerookt heb, maar tis nu zo.
ik probeer er zo weinig mogelijk bij stil te staan.
lichamelijke afkickverschijnselen heb ik niet. als ik terugdenk aan de slapeloze nachten waarbij ik de nicotine aan het uitzweten was mag ik mezelf gelukkig prijzen.
wat ik wel minder leuk vind, en deel uitmaakt van mijn straf als het ware, is dat ik nu weer bewust NEE moet zeggen tegen de sigaret. de gedachte er een op te steken is er vaker. tijdens mijn drie maanden dat ik vrij was van roken dacht ik er eigenlijk nog nauwelijks aan! de eerste weken vond ik het verdacht gevaarlijk dat ik er zo gemakkelijk vanaf geraakte.
als ik nu boodschappen doe, vallen die kleurrijke pakjes aan de kassa mij toch weer op. na een maaltijd heb ik weer de gedachte 'aach, een lekker sigaretje als afsluiter'.
ik zeg NEE maar verlang naar het moment dat ik er weer niet meer aan denk!

nu moet ik gewoon positief blijven (wat voor mij ook al geen evidentie is). het glas is halfvol ipv halfleeg. ok, ik heb een uitschuiver van jewelste gemaakte maar ik ga terug verder als voorheen.

waarom zou ik weer beginnen roken?
na x tijd zal ik dan toch weer tot de vaststelling komen dat het eigenlijk vies smaakt (voor mezelf als voor m'n naasten), dat het veel te veel geld kost en dat het mijn gezondheid schaadt.
kan er dan beter meteen weer mee stoppen he!!

je ziet, ik prent de redenen in mijn hoofd, de goede wil is er, nu nog waarmaken.
en ik heb het al 1x gekunnen, dan kan ik het nu toch terug?

wil ook bewust mijn teller niet terug op 0 zetten. ik zou daardoor véél te ontgoocheld zijn en compleet gemotiveerd. neen, in mijn hoofd doe ik gewoon -5 dagen en ik heb het juiste aantal rookvrije dagen:)

fijne dag mensen

met veel schaamte.... kan ik er niet meer onderuit.... en moet ik toegeven... ik heb gerookt
ik liep al enkele dagen heeel nerveus rond, ik maakte m'n omgeving en mezelf gek. ik steek het op hormonen want ik heb geen noemenswaardige problemen.
ben woensdag begonnen, voelde me er eigenlijk kalmer door, ook al lees je overal dat het net het omgekeerde is. kan ook niet zeggen dat ik degout had.
pakje is nu op....
zou dus morgen terug moeten vollenbak in de tegenaanval gaan. alleen... mijn motivatie is niet heel groot

hallo mensen,

ik kom hier mijn emoties wat van me afschrijven.
ik ben namelijk kwaad.
waarom? IK WEET HET NIET!!
mijn hormonen lijken helemaal ondersteboven. ik had gisteren een k..dag van jewelste, voelde me down, kon niets verdragen van mijn man (ocharme, had er terzelfdertijd medelijden mee), had zin in janken (heb ik dan ook gedaan maar het hielp niet) en vooral: ik had ENORM veel zin in roken.

het voelt aan alsof ik niets meer mag: ik MAG niet meer eten (heb me onlangs laten opereren van gastric bypass), ik MAG niet meer roken (want het zou zo stom zijn voor zovele redenen), ik MAG gewoon NIETS meer!!!

bijgevolg: kwaad op de hele wereld en vooral op mezelf. ik die verkondig aan anderen 'het zit al in je hoofd, WIL jij wel stoppen met roken?'
JAAAAAAAAAAA, en ik wil ook niet meer verslaafd zijn aan enkel zoetigheid en vettigheid eten MAAR DAT MAAKT HET ER VOOR MIJ NIET GEMAKKELIJKER OP!!! ben namelijk niet in mijn kop geopereerd!!

Ik had gehoopt dat het aan de dag lag en dat ik me vandaag beter zou voelen. NIET dus. nog steeds een pesthumeur waarmee ik mijn collega's vandaag ga verblijden (NOT).

heb zelfs overwogen om een zwangerschapstest te doen, ik heb een spiraaltje dus zou niet kunnen, MAAR GE WEET NATUURLIJK NOOIT EH.

grrrrrrrrrrrrrrrrr